Eind vijftiger jaren bleek de windbemaling niet meer te voldoen i.v.m. de opkomende tuinbouw in de polder. Toen is er naast de molen een vijzelgemaaltje gebouwd met een 28 PK dieselmotor van het merk "Lister" die de bemaling van de molen overnam. De molen is vrijwel direct stilgezet, de roeden zijn toen 1, 95 m. ingekort omdat ze niet over het dak van het gemaaltje konden. De molen raakte zwaar in verval. In 1977 is de molen eigendom van het Hoogheemraadschap van Delfland geworden. Begin tachtiger jaren bleek dat de bemalingscapaciteit vergroot moest worden, wat tot gevolg had dat het scheprad weer in bedrijf werd gesteld, aangedreven door twee elektromotoren. Intussen voerde Delfland overleg om de molen gerestaureerd te krijgen. Verschillende overheidsinstanties zegden subsidies toe, zo kon in augustus 1985 de restauratie beginnen. Deze restauratie was omvangrijk, vooral de romp vergde veel werk. Na een jaar was het werk gereed, en kon de molen op 25 november1986 voor het eerst weer malen. De oplevering vond plaats op 25 mei 1987, en toen werd de molen in de weekends bemalen door een vrijwillige molenaar. Naast de molen stond een oude molenaarswoning/stalletje, dat in de tweede helft van april 1988 werd herbouwd als molenaarswoning. Sinds januari 1989 woont de molenaar/machinist  met zijn gezin in de woning en laat deze molen veel malen/draaien.